Bob Kalkman en Marjolein Jua

Bob Kalkman
begon zo’n vier jaar geleden gedichten te schrijven tijdens nachtelijke doorwaakte uren. Zijn poëzie gaat over omgaan met pijn, opnieuw een leven oppakken en zijn “ontaarde” jeugd, zoals hij het zelf noemt. Opvallend is dat zijn gedichten toch veel verder gaan dan een eenzijdig zelfbeeld met allerlei navelstaarderij. Dit geeft het publiek een gevoel “erbij” te zijn, zonder een nare nasmaak te krijgen. Bob treedt vaak op en weet zijn teksten goed naar voren te brengen. Binnenkort komt zijn eerste bundel uit, met de titel “Magisch depressief”, waaruit zijn eigenwijze blik op zijn thema’s blijkt.

Marjolein Jua

Marjolein is vanuit het onderwijs, waarbij ze vooral passie heeft voor taal en muziek, gaan schrijven, zingen en spelen. De grote levensvragen, vergankelijkheid en het feit dat het leven ons vaak ontsnapt, zijn haar boeiende thema’s in haar repertoire. Ze schrijft korte verhalen en gedichten en zet deze teksten op muziek, waarbij ze zichzelf begeleidt.

Zoals ze zelf zegt: ”Woorden en muziek… Ik zal er nooit genoeg van krijgen. Gelukkig zijn de mooiste dingen op aarde (bijna altijd) gratis”. Jua betekent “zon” in het Swahili. Marjolein heeft tijden in Afrika gewoond.

Zonder muziek, geen leven. Muziek sleept ons door het leven heen, ontwaakt ons uit de dagelijkse sleur. Het geeft ons leven betekenis en kleur.