In Memoriam

Ad Marijnissen

Afgelopen week bereikte ons het trieste bericht van het overlijden van Ad Marijnissen.

Sinds juni 2022 was Ad betrokken bij Het Gele Huis en meer specifiek bij de Galerie en de Filmclub.

In de Galerie had hij een uitzonderlijke positie. Hij wilde afwijken van het gangbare, het voorspelbare. Hoewel hij begreep dat de agenda van de galerie lang van te voren moest worden bepaald, vond hij het jammer dat daardoor alles was dichtgetimmerd en er minder ruimte was voor actuelere invulling. Juist die weerstand leidde zoals zo vaak tot kwaliteit en diepgang.

Ad was bijzonder geïnteresseerd in het medium film. Bij de filmclub koos hij voor wat je zou kunnen noemen ‘de jonge klassiekers’. Hij hield een inleiding bij de vertoning en participeerde bij het nagesprek. Samen met Lidy en Ben heeft hij de filmclub tot een succes gemaakt.

Hoewel Ad een vrije geest had en zeker ook eigenzinnig was, was hij vooral ook een verbinder. Hij bracht kunstenaars met elkaar in contact. Zo was hij actief in het Annahuis waar hij mensen die aan de rand stonden van onze samenleving weer bij diezelfde samenleving trachtte te betrekken.

Onderzoekend en beschouwend zijn misschien wel de kernwoorden om Ad te karakteriseren. Zo demonteerde hij tot tweemaal toe een piano waarbij hij de snaren gebruikte om te onderzoeken hoe hij daar geluid uit kon krijgen. In de laatste maanden heeft hij ondanks zijn ziekte geprobeerd om dat project af te ronden met een CD.

Dat onderzoekende bleek ook uit het resultaat van zijn slakkenproject toen dat werd opgehangen voor de winterexpositie in Het Gele Huis. Ad gaf vanaf een stoel instructies hoe de serpentine van door slakken aangevreten papier moest worden geplooid. Hij wilde erbij zijn.

Dat hele slakkenproject was eigenlijk kenmerkend voor zijn kunstenaarschap. Het onderzoek, de weg is zeker zo belangrijk als het resultaat. Ad legde papier in zijn tuin en keek hoe de slakken het papier opvraten. Vervolgens heeft hij die aangevreten vellen gekleurd en met een naaimachine aan elkaar gestikt. Het eindresultaat kun je een negatief van een slakkenspoor noemen, waarmee het vergankelijke spoor wordt vereeuwigd.

In november hoorde Ad dat hij alvleesklierkanker had, zonder perspectief. Met zijn filosofische en beschouwende levenshouding wilde hij nog afmaken wat hij kon afmaken. Ging met zijn kinderen door het atelier om te bepalen wat belangrijk was, liet zich interviewen over zijn leven door zijn dochter. Dit gaat resulteren in een boekje met tekeningen van hemzelf.

Wij, de mensen van Het Gele Huis gaan Ad enorm missen. Zijn gemis is een aderlating voor de galerie en de filmclub. In gedachten zijn wij bij zijn partner, kinderen, kleinkinderen en andere dierbaren.